|
Bellabeer
|
Geplaatst op 30-01-2011, 22:22 |
Reageer
|
Berichten: 156
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Dit verhaal speelt ergens eind de jaren zeventig af. In die tijd was homo zijn nog een grote taboe. Natuurlijk waren er ook mensen, die daar toen totaal geen probleem mee hadden. Hoe dan ook, veel lees plezier gewenst, bij het lezen van dit verhaal. Reactie en tips zijn altijd van harte welkom.
Deel 1.
“Goede morgen Sander”, groet Evelien die jongen. Plagend slaat ze haar armen om hem heen en drukt een zoen op zijn wang.
“Pestkop. Ook een goede morgen”, groet hij haar vriendelijk terug.
“Er komt straks een nieuwe jongen op school. Volgens de geruchten is hij net als jij een homo.” Sander kijkt zijn etage genoot verrast aan, met zijn helblauwe ogen. “Als ik het goed heb, dan komt hij ruim een half uur voordat de school open gaat.”
“En dat zeg je nu pas? Trut die je bent!”, roept hij verbaasd. “Dan mag ik wel opschieten.”
“Rustig aan, lieve jongen.”
Zonder na het meisje te luisteren, gooide hij zijn mes neer en holt naar zijn kamer terug, om zich zo snelmogelijk aan te kleden. Hij wilde die nieuwe jongen zien, voordat de andere hem te zien krijgen. En wie weet. Is hij wel de jongen die hij zo graag wilde hebben.
Sander is een jongen van zestien jaar. Blond haar en helblauwe ogen. Met een atletische gebouwde lichaam.
Evelien, is zelf een blond meisje, met donkerbruine ogen. Ook zij is zestien jaar jong.
Samen huren zij een etage in een grote stad, als twee vrienden die elkaar al jaren kennen. Vaak ziet zij hem veel liever dan haar eigen vriend, die toch alleen maar op seks uit is. Met Sander kan ze heerlijk over van alles en nog wat praten. Vaak zitten ze samen naar diverse jongens te kijken en er over op te scheppen en te fantaseren hoe hij in bed zal zijn.
Ze hebben geen van beide enig schaamtegevoel voor elkaar. En lopen gewoon zonder te kloppen bij elkaar de kamer binnen, voor alles en nog wat. Dat deden ze ook met de badkamer zo. Het maakte hun niets uit of de ander naakt onder de douche stond, of iets anders aan het doen was.
In nog geen twee minuten was Sander al aangekleed. Klaar om naar school te gaan.
“Je bent vergeten te douchen, lieve schat”, plaagt ze hem lachend.
“Das jouw schuld, troela. Jij had het veel eerder moeten vertellen, over die jongen”, zegt Sander opgewonden terug. Hij pakte snel zijn half gesmeerde boterham mee, die hij snel op weg naar buiten op at.
Evelien zat hem lachend na te kijken. Vurig hoopt ze van harte dat Sander nu wel eindelijk eens geluk zal hebben, met een lieve jongen. En wie weet, kan ze hem ook weleens plagen. Zoals ze dat bij Sander doet.
Haastig springt hij snel op de fiets van Evelien, die daar beneden al klaar staat. Zij moest naar haar stage plek in de binnenstad, die ze liever met het openbaarvervoer doet.
Nadat ze alles opgeruimd had, ging ze snel even douchen. Om daarna naar haar stage te gaan.
Binnen een kwartier komt Sander bij zijn school aan. Haastig zet hij de fiets in de stalling neer. Om zo snel mogelijk naar de hoofdingang te gaan. Want hij wilde dolgraag zien, hoe die jongen eruit ziet. Of zal Evelien hem in de maling genomen hebben, wat ze wel vaker doet.
Niet veel later ziet hij een vreemde jongen met gitzwart haar, op zijn fiets, op hem af komen. Met zijn olijfgroene ogen, kijkt hij naar Sander, als hij van zijn fiets afstapt.
“Goedemorgen. Waar kan ik me fiets kwijt?” Sander voelde gelijk zijn hart een paar slagen over slaan. Met zijn hand kon hij die jongen alleen maar wegwijs maken. Zijn lippen waren als het waren op elkaar gelijmd.
De jongen kijkt nog even achterom, onderwel hij naar de stalling toe liep, om daar zijn fiets neer te zetten.
“Wow!”, slaakte Sander uit. Met open gezakte mond zag hij de jongen om de hoek verdwijnen. Net als hij zelf, heeft die jongen een atletische gebouwde lichaam. Alleen hij is ietsje langer dan hijzelf.
“Hoe oud mag deze afgod wel niet zijn? Hopelijk net zo oud ik. En zal hij bij mijn in de klas komen?, staat hij dromerig in zichzelf te praten.
Niet veel later kwam hij alweer terug gelopen. Opnieuw voelde Sander zijn hart te keer gaan.
“Ik ben Henk”, stelde hij zichzelf voor. “Met wie heb ik hier het genoegen?”
“Sander”, antwoordde hij wat verlegen terug. “Moet jij ook euh…?”
“Ik moet bij jufvrouw Zwartjes zijn”, gaat die jongen verder.
Sander kon wel een gat in de lucht springen. “Wil jij mij even de wegwijzen?”
Blozend loopt hij snel vooruit, met die jongen achter zich aan, het gebouw binnen. “Ik zit zelf ook bij jufvrouw Zwartjes in de klas, tot de middagpauze. Daarna moet ik naar meester Colt.”
“Daar moet ik geloof ik ook heen”, zegt Henk verrast na die jongen kijkend. Opeens pakt hij Sander bij zijn bovenarm vast. Vlakvoor het leslokaal houdt hij hem staande. “Zo te zien ben jij ook homo. Hoe zijn ze hier tegenover homo ‘s?”
Sander schrok hier hevig van. Ontkennen heeft geen nut, tegenover die jongen. Die het blijkbaar heel snel door had.
“Geen idee. Niemand weet eigenlijk dat ik homo ben. Behalve jij nu dan. Over het algemeen zijn ze hier niet zo homo vriendelijk, als je het mijn vraagt”, antwoordde hij wat onzeker.
“Dan moeten we het maar geheim houden”, stelde Henk aan hem voor. “Op mijn andere school moesten ze er ook niets van weten. Door mijn geaardheid ben ik daar van die school gestuurd. Bang dat ik iemand iets aan zal doen, of iets.” Sander staat hem verbaasd aan te kijken. Het ijs was gelijk gebroken tussen die twee jongens.
De jongens voelen gelijk een klik tussen hun. Ze voelen zich gelijk op hun gemak, bij elkaar. Sander vertelde hem gelijk dat hij een goede vriendin heeft, met wie hij alles kan bespreken. Hij hoopt gelijk vurig dat Evelien ook zijn vriendin wilde worden. Zo op die manier komen ze ook niet zo snel er achter, dat Henk ook een homo is.
“Aaah, daar ben je eindelijk”, zei Zwartjes tegen die jongen. “Ik had je iets eerder verwacht.” Henk zei niets terug. Hij kijkt haar onderzoekend aan.
“Ben je tong op de gang verloren?”
“Het spijt me juf Zwartjes. Ik wilde even wat dingetjes van Sander weten, voordat ik verder zal lopen.”
“En wat mag dat dan wel zijn?”
“Ooh niets belangrijks.”
“Dan wil ik het graag weten. En anders dan kan je vanmiddag nablijven, totdat ik het weet.” Met haar donkerblauwe ogen keek zij die jongen vragend aan.
“Gewoon hoe het hier op school aan toe gaat. Meer niet!”, antwoordde Henk kortaf terug.
Met haar ogen keek ze Sander streng aan.
Moet hij nu al zijn nieuwe vriend gaan verraden?
“Ik heb Henk gewoon de regels uit gelegd”, antwoordde Sander snel. “Daar is toch niets mis mee?”
“Dan neem ik aan dat homogedrag hier niet toe gestaan is, op deze school?”
Sander verschiet gelijk van kleur, door de opmerking van zijn juf.
“Wij zijn hier allemaal hetero op deze school. Wat jullie in je vrijentijd doen, dat moeten jullie zelf weten. Laat dit goed tot jullie doordringen!”, maakt zij de jongens met klemtoon duidelijk. “Deze regel is om te voorkomen dat er rellen gaan ontstaan, met de homohaters. Als jullie elkaar leuk vinden, dan vind ik dat prima. Maar houdt je wel aan de regels”, zei zij er vriendelijk erbij.
De jongens knikte en antwoordde gelijk met “Ja” na hun juf toe.
Doelbewust werden de jongens niet naast elkaar in de klas neer gezet. Maar ver uit elkaar vandaan.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Ik ben weer terug.  |
|
|
Dreamers
|
Geplaatst op 31-01-2011, 21:48 |
Reageer
|
Berichten: 341
administrator
Verstuur privé bericht
|
Op verzoek van Bellabeer geplaatst
Deel 2.
Zwartjes moest een maand geleden voor het schoolhoofd invallen, vanwege zijn ziekte verzuim. Van de ouwe school waar Henk op school heeft gezeten, stond al duidelijk in zijn overdracht te lezen, waarom die jongen van school is gestuurd. Zij heeft de overdracht gelijk in papiervernietiger gestopt, zodat niemand achter zijn geheim zal komen.
Alleen van Sander, daar had ze al een tijdje haar twijfels over.
Nu die twee jongens met elkaar op de gang stonden te kletsen, werd haar vermoedens alleen maar bevestigd dat het zo is. Nu moet zij die twee in bescherming nemen, tegen de school. Zwartjes heeft alleen nog geen idee hoe ze dit gaat aanpakken.
Tijdens de pauze lukte het de jongens om elkaar op te zoeken. Waar ze rustig met elkaar konden kletsen. Helaas moeten ze wel uitkijken, dat niemand anders met hun mee staat te luisteren.
“Hoe kon jij in hemelsnaam weten dat ik op jongens val?”, wilde Sander van hem weten.
“Gewoon aan je lichaamstaal, hoe je na me keek en sprak, bij mijn aankost”, beantwoordde Henk zachtjes. “Ik spreek je straks wel. Bij de hap snap in het centrumring.” Sander knikte snel dat het goed was.
Echt veel meer tijd om verder te gaan, kregen de jongens niet eens. Want ook enkele meisjes wilde dol graag weten, wie deze afgod is, in hun ogen.
Een van hun probeerde zelfs vriendschap met hem te sluiten. Henk probeerde zoveel mogelijk de boot van zich af te houden, met al die meiden om zich heen. Toch geeft het hem een heerlijk gevoel, om erbij te mogen zijn. Zonder dat zij van zijn geaardheid afweten.
Na de pauze ging Sander naar een andere klas. Henk moest bij Zwartjes terug komen, volgens afspraak. Net als die morgen werd hij gewoon als ieder ander klasgenoot behandeld, door de juf.
Zelf vindt zij dat het nu eens tijd wordt, om iedereen in hun eigen waarde te laten zoals die persoon is. Ze weet alleen nog niet hoe zij Dhr. Struisvogel aan moet gaan pakken.
Onderzoekend laat ze haar blikken door het lokaal heen dwalen, om te zien of zij nog meer kan ontdekken. Aan de kinderen zelf is niets te zien. Behalve dan dat ze gewoon aan het werk zijn, met hun les.
‘Misschien zal ik het hun zelf moeten vragen, hoe zij elkaar ontdekt hebben?’, zit zij zichzelf af te vragen. ‘Daarna kan ik de rest wel stuk voor stuk onder vragen, hoe zij er tegenover staan.’
De middag verliep gewoon als al die andere middagen. Hoewel? Henk stelde zich gewoon behulpzaam op, tegenover de andere, waar het nodig was.
Zo te zien is het een doodgewone doorsnee leerling. Is haar eigen oordeel, over die jongen. Ze snapt niet waarom hij van die andere school af moest gaan.
Na schooltijd nam Sander zijn nieuwe vriend gelijk mee naar de afgesproken snackbar in de binnenstad. Waar ze gewoon als een paar vrienden wat patat zaten te eten.
Tijdens het gesprek komt Sander er achter, dat Henk nog maar net vijftien is geworden. De vader van Henk heeft er moeilijk mee, dat hij homo is. Zijn moeder heeft daar geen probleem mee. Net als zijn jongere zusje.
“Misschien moeten we maar eens van vriendin ruilen, stelde Sander opeens aan hem voor. Henk zit hem verbaasd aan te kijken.
“Jij neemt Evelien, en ik neem jou zusje Nina. Zo op die manier hoeft de school er niet achter te komen, dat wij homo zijn.” Henk begint spontaan te lachen om zijn vriend. Maar kan zijn voorstel wel waarderen.
“Ik zal het zo wel aan Nina vragen. Eens kijken wat daar uit komt”, zegt Henk hoopvol. Met tegenzin moeten de vrienden buiten alweer afscheid van elkaar nemen, tot de volgende dag.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Lelijke mensen bestaan niet! |
|
|
Bellabeer
|
Geplaatst op 01-02-2011, 14:17 |
Reageer
|
Berichten: 156
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Deel 3.
Tijdens het eten zat Henk wat dromerig voor zich uit te staren. Hoewel zijn moeder zijn favoriete eten gemaakt had, lukte hem het niet om het op te eten. Normaal heeft hij er geen moeite mee. Ook al was hij daarvoor naar de snackbar geweest. Zijn vader was gelukkig niet thuis, tijdens het eten. Die moest gelukkig overwerken.
Als Nina of zijn moeder iets aan hem vroegen, antwoordde hij nauwelijks of helemaal niet. Normaal heeft hij het hoogste woord aan tafel. Deed samen met Nina de afwas. Alleen nu niet. Nu ging hij gelijk door naar zijn kamer, waar hij op zijn bed neer plofte. Zo ligt hij ruim een uur naar het plafond te staren en na te denken, wat Sander tegen hem gezegd had.
‘Ik ken toch moeilijk vragen of Nina zijn meisje wild worden. Haar hartje zal breken, als ze verliefd op hem gaat worden. Of ik raak hem aan haar kwijt, als hij opeens voor zal gaan kiezen.’
Bij thuiskomst heeft hij niets tegen zijn zusje verteld, zoals hij dat aan Sander beloofd had.
Was dit om haar of om zichzelf in bescherming te nemen? Hij had nu eindelijk een vriend gevonden, met wie hij kan praten en waar hij misschien verliefd kan worden.
Aan de muren van zijn kamer hangen wat posters van zijn popidolen. Zijn vader heeft die gelukkig nog nooit weg gehaald, omdat hij van mening is, dat hij een meisje moet gaan zoeken.
Meer dan een bed met een leeg bureautje plus een stoel staat er niet in zijn kamer. De kledingkasten stonden boven op de overloop, om zo wat ruimte in kamers te besparen.
Sander is een en lof over zijn nieuwe schoolvriend, tegenover Evelien. Belangstellend zit zij tijdens het eten naar hem te luisteren. Het meisje genoot er altijd van, als Sander met een straal op zijn gezicht zijn verhalen zat te vertellen. Ook nu zat ze heerlijk van hem te genieten.
“Oooh, hij heeft zo’n heerlijk strak kontje. Gitzwart lang haar tot op zijn schouders. En net als ik een atletisch gebouwd lichaam, om te zoenen.”
“Je moet hem eens mee hierheen nemen. Dan kan ik hem ook leren kennen en knuffelen”, plaagde ze hem meteen lachend.
“Kijken mag wel. Maar aankomen niet!” Evelien schoot hard in de lach om zijn opmerking. “Ik zal wel kijken of hij dit weekend langs wilt komen. Dan sluit ik hem gelijk op in mijn eigen kamer.”
“Das gemeen als je dat doet. Want dan heb ik er niets aan”, plaagde ze hem weer.
“Jij hebt al genoeg mannen om je heen lopen op je werk. Daarbij kan jij het alvast op een ouwe fiets leren”, plaagde Sander haar terug.
“Ik heb liever een groen blaadje, dan een van in zeventig of tegen de honderd. Ik moet er niet aandenken zo’n verschrompelde dingetje die je nog nauwelijks kan zien.” Alleen bij de gedachte al, voelde ze haar eten naar boven terug komen.
Evelien werkte nu al ruim een half jaar in een bejaardentehuis, waar zij haar stage plek heeft. Ze is er nu al erop uit gekeken. Met al die zeurende oudjes om zich heen. Om maar te zwijgen van die handtastelijke oudere mannetjes die iedereen keer op haar kont lopen te slaan.
Sommige willen zelfs door haar gewassen worden. Als ze te horen krijgen dat zij daar nog te jong voor is, dan zijn ze de hele dag kwaad op haar en haar begeleidster.
Na alles met Evelien opgeruimd te hebben, ging hij gelijk door na de badkamer, om zich alsnog te douchen. Sander voelde zich vies en stinken naar ouwe zweet, die hij bij zich droeg. Vurig hoopt hij dat Henk het niet geroken heeft, dat hij zo stonk vandaag. Tijdens het douchen nam hij zichzelf gelijk voor om zijn wekker eerder te zetten. Zodat hij morgen meer tijd zal hebben. Maar al snel bleek Evelien zijn shampoo op gemaakt te hebben. Mopperend pakte hij haar shampoo waarmee hij zichzelf helemaal ging wassen. De rest spoelde hij door het putje weg, uit wraak.
Fluitend ging hij na zijn eigen kamer terug, waar hij zichzelf op sloot. Dat deed hij wel vaker als hij kwaad op het meisje was.
Even later heeft hij er gelijk spijt van. Want nu heeft zelf ook niets meer, voor de volgende dag, om zichzelf te wassen.
Deel 4.
Als Evelien de badkamer binnen loopt, om de was in de machine te doen, ziet ze haar shampoofles onderste boven op het rekje staan. Die ze net nieuw gekocht heeft. Het meisje begrijpt niet waarom. Verbaasd loopt ze na de kamer van Sander. Tot haar volgende verbazing merkt ze dat die op slot zit.
“San, doe eens open. Ik wil even wat van je weten”, zegt zij bij zijn deur.
Die jongen geeft zich niet thuis en laat haar gewoon voor zijn deur staan. Maar Evelien was een meisje dat niet zomaar op geeft. Met haar hand slaat ze op de deur, en roept nogmaals zijn naam. Dit blijft ze net zo lang vol houden, totdat hij eindelijk open doet.
“Wat moet je van me? Nog een fles shampoo hebben?”, vraagt hij kortaf. Hij wilde gelijk zijn deur weer dicht doen. Zij stak snel haar voet er tussen.
“Het spijt me San”, bied zij gelijk haar excuus aan. Ze begreep gelijk waarom hij zijn deur dicht heeft gedaan. “Ik koop morgen een nieuwe fles. Wees nu alsjeblieft niet boos op me?”
Hij heeft een zwak voor dat meisje. Dat eigenlijk nergens anders na toe kan gaan. Behalve dan naar hem.
“Ik zat vanmorgen zonder shampoo, waardoor ik die van jou gebruikt heb. Niet wetende dat jij er achter zal komen.” Hij kijkt haar lachend aan, om haar eerlijkheid. “Ik euh zal het niet meer doen. Dat beloof ik je echt.”
“Het is dat je me etage maatje bent. Anders dan had ik je allang een draai om je oren gegeven. Gek mens. Zoiets vraag je toch eerst even?”
“Dat had ik willen doen. Maar je was al de deur uit, voor ik iets kon zeggen.” Het meisje haalde diep opgelucht adem. Een betere vriend zoals hij, heeft zij nog niet eerder gehad. Dat beseft ze nu maar al te goed.
Glimlachend neemt hij haar mee naar de zitkamer, die ze beide deelde om heerlijk samen te kunnen zitten. Om naar de televisie te kijken, vrienden te ontvangen, of gewoon met elkaar kletsen. Kortom wat iedereen in een woonkamer doet.
De koffie stond al klaar in een thermoskan, met het andere nodigheden er bij op de salontafel. Al hoewel? Meer dan een paar aardappelkisten en een plank erop was het niet. Tegen de muur staat een hele stelling van die kisten, om de televisie heen gebouwd. Met hier en daar wat spulletjes en boeken van hun beide.
De ouders van Sander, die zelf niets van homo’s moeten hebben, weten niet beter dan dat zij een gelukkig stelletje samen zijn, dat hier samen woont. Zij zijn de gene die de huur voor hen betalen. Evelien, die heeft zelf geen ouders meer, of andere familieleden waar zij heen kan. Zij hebben het meisje als hun pleegdochter in huis genomen, totdat ze begon te pubberen. Alleen Sander kon haar nog een beetje de baas. Nu wonen ze al ruim een half jaartje samen om een etage. En hebben samen heel goed met elkaar samen.
Zelf heeft zij nog geen vriend, met wie zij graag omgaat, of wat dan ook. Hoewel ze vrienden genoeg hebt, heeft zij daar toch nog geen behoefte aan, om zich aan iemand te binden. Evelien, is te vrede met haar eigen leventje.
De meeste vrienden van hun, denken dat ze samen iets hebben.
Sander was nog maar net bezig met in schenken van de koffie, of er werd ineens aangebeld. Verrast kijken ze kijken elkaar aan. Geen van beide heeft iemand uitgenodigd om langs te komen.
“Ik loop wel”, zegt Evelien. Nieuwsgierig loopt zij snel naar de buitendeur, waar ze een jongen ziet staan. Het is jongen, zoals Sander hem omschreven hebt, ziet zij verrast.
Henk staat het meisje verbaasd aan te kijken. Ondanks dat Sander hem al verteld heeft dat hij met een meisje samen woonde.
“Jij moet Henk zijn?”
“Dat klopt”, zegt hij verrast. “Is San thuis?”
“We zitten net aan de koffie. Kom verder”, zegt zij gastvrij tegen hem. Glimlachend laat ze hem binnen komen. Henk voelt zich gelijk op zijn gemak. Dit gevoel heeft hij nog niet eerder gehad, als hij bij iemand op bezoek komt. Na zijn jack op gehangen te hebben, loopt hij met het meisje mee de kamer in.
“Henk!” “San!” Roepen de jongens bijna in koor. Sander springt gelijk overeind van de bank af, om zijn vriend te verwelkomen met een zoen op zijn wang. Spontaan zoent Henk hem terug. Geamuseerd staat Evelien toe te kijken hoe de twee vrienden elkaar zoenen, zonder zich voor haar te schamen. Glimlachend loopt zij de kamer uit om een mok bij te halen.
“Ga zitten. Wat brengt jou hierheen?”
“Ik had misschien eerst moeten bellen?”
“Welnee. Ik vind het wel een leuke verrassing. En wat Eef betreft, daar hoef je niet bang voor te zijn. Zij wilde jou ook dolgraag zien.”
Henk haalt opgelucht adem. Sander nodigt hem uit om op de bank naast hem te komen zitten. Een ogenblikje later komt het meisje met een mok de kamer in gelopen. Ze biedt hem gelijk wat koffie aan, alsof ze hem al jaren kende. Voor Henk is dit volkomen nieuw. Bij de meeste mensen krijgt niet eens een glaasje water aangeboden.
“Graag euh…” Niet wetende wat hij verder moet zeggen tegen het meisje.
“Zeg maar gewoon Eef. Dat zeggen de meeste vrienden tegen mijn.”
Voor het eerst wordt hij in verlegenheid gebracht. Ze kijkt hem vriendelijk glimlachend aan. “Je bent hier gewoon net als ieder ander welkom in huis.”
“Dank je wel, Eef”, zegt hij vriendelijk terug. Het ijs is gelukkig snel gebroken. Henk wist zichzelf snel over zijn verlegenheid heen te zetten en zichzelf te zijn.
Henk had niet het gevoel, dat hij ieder momnet de deur uit moest gaan. Er werd heerlijk gezellig geklets en gelachen met elkaar. Zo nu en dan legde Sander een hand bij hem op zijn dij neer. De ene keer bij zijn knie. De andere keer wat hoger. Evelien genoot net als de jongens van deze heerlijke gezellige avond. Maar ook Henk genoot van ieder moment, met zijn vriend bij zich.
Als een verliefd stel zitten de vrienden naast elkaar op de bank, of het nooit anders geweest is tussen hun beide. Na de koffie trekt Evelien zichzelf terug en laat die jongens daar heerlijk samen zitten.
Opeens hoorde Sander Evelien haar eigen kamer in gaan. Voor hem is dat een teken, dat zij nu helemaal in de kamer zitten en dat het meisje niet meer terug komt.
Henk had al naar huis gebeld, dat hij bij een stel vrienden zal blijven slapen. Zijn moeder had gelijk haar goedkeuring gegeven. Zij wist allang waar hij nu was.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Ik ben weer terug. |
|
|
|
|
|
|
De twee beste vrienden en hun geheim. - 1
